/Vicky i Cristina postanowiły spędzić lato w Barcelonie.
/Vicky kończyła pisać pracę magisterskš /o katalońskiej tożsamoci,
/która stała się obiektem jej zainteresowań, /dzięki fascynacji architekturš Gaudiego.
/Cristina przez ostatnie 6 miesięcy pisała, kręciła
/i występowała w 12-minutowym filmie, /który następnie znienawidziła.
/Włanie zerwała z kolejnym chłopakiem /i tęskniła za zmianš otoczenia.
/Tak się złożyło, że dalecy krewni Vicky, /którzy mieszkali w Barcelonie
/zaproponowali ugocić obie dziewczyny /przez lipiec i sierpień.
/Te dwie przyjaciółki były z sobš blisko od czasu studiów,
/łšczył je podobny gust i zdanie w wielu sprawach,
/ale w kwestii miłoci trudno byłoby /znaleć dwie większe antagonistki.
/Vicky nie znosiła bólu i unikała walki.
/Była przyziemna i pragmatyczna.
/Wymagała od mężczyzny powagi i poczucia stabilizacji.
/Zaręczyła się z Dougiem, dlatego że był przyzwoity, /odnosił zawodowe sukcesy
/i rozumiał na czym polega /piękno zoobowišzań w zwišzku.
Ja za tobš też tęsknię.
/W przeciwiństwie do Cristiny, /która oczekiwała od miłoci czego innego.
/Z niechęciš, lecz akceptowała cierpienie /jako nieodzowny element wielkiej namiętnoci
/i była gotowa postawić swoje uczucia na szali.
/Jeli zapytalibycie jš, w imię czego /jest skłonna do takiego ryzyka,
/nie potrafiłaby wam odpowiedzieć.
/Ale wiedziała za to, czego nie chce.
/Nie chciała włanie tego, /co Vicky uważała za najcenniejsze
- Witajcie. - Witaj Vicky
- Jeste już taka dorosła - Minęło sporo czasu
Witaj w Barcelonie
- Jestem Cristina - Judy
- A to jest wasz pokój - Idealnie
Umieciłam was razem
Dziekuję ci Judy, że zgodziła się mnie przyjšć.
To wszystko wypadło w ostatniej chwili, w ogóle mnie nie znasz.
Bardzo miło z twojej strony, że pozwoliła mi...
Tak dobrze, że w końcu co się tu dzieje.
Od kiedy Argie wyjechała na studia było tu strasznie cicho.
/Po tym jak dziewczyny się rozpakowały
/i mšż Judy- Mark wrócił z pola golfowego /na tarasie podano lunch.
To piękny dom.
Naprawdę go pokochalimy.
Cóż, on łatwo nawišzuje przyjanie i mówi po hiszpańsku,
Tobie też nie idzie najgorzej.
Czym się zajmujesz Cristino?
Obecnie jestem... "na wolnoci"
Daj spokój. Nakręciła film.
- Fascynujšce. - Ma 12 minut.
O czym?
O tym dlaczego, tak trudno pojšć miłoć.
Niele, potężny temat jak na 12 minut.
Vicky a ty piszesz magisterkę o...
...o katalońskiej tożsamoci.
I co planujesz po tym robić?
Sama nie wiem, może będę uczyła, może będę kustoszem.
Wcale nie musisz niczego robić, wkrótce wyjdziesz za tego cudownego faceta.
Wszystkie konflikty rowišżš się same, gdy zajdziesz w cišżę.
Skoro już Judy zaplanowała ci przyszłoć...
Za wasze wakacje w Barcelonie.
- Witajcie. - Zdrowie.
/W następnych dniach Vicky i Cristinę /pochłonęły artystyczne uroki miasta,
/w szczególnoci dzieła Gaudiego i Mirella.
/Pewnego razu Mark i Judy zaprosili dziewczyny /na wspólny rejs jachtem Marka.
/Z uwagi na Cristinę, Mark i Judy wzięli ze sobš syna
/swoich biznesowych wspólników,
/młodego kawalera, /który zdaniem Marka mógł się Cristinie spodobać.
Moim marzeniem jest zebrać tyle pieniędzy, żeby móc odpłynšć na jakš wyspę
i do końca życia tam nurkować.
Nurkowała już kiedy?
/Niestety Charles i Cristina /nie pochodzili z tej samej bajki.
/W tym czasie Vicky, badała życie Katalonii /we wszystkich jego wymiarach.
/Brała nawet udział w wycieczkach /po bazarach i miejscowych restauracjach,
/aby dogłębnie poznać katalońskš kuchnię.
/W kojšce, letnie noce dziewczyny /wsłuchiwały się w dwięki hiszpańskiej gitary,
/które zawsze w jaki magiczny sposób poruszały Vicky.
/Pewnego wieczoru, Mark i Judy wzięli je /na otwarcie galerii swoich przyjaciół.
/Przybyło wielu miejscowych artystów /i kolekcjonerów dzieł sztuki.
- Podoba ci się tu? - Tak, dziękuje, że nas zabralicie.
Kupujemy w tej galerii, Mark zatrudnił tego artystę
żeby wykonał cykl obrazów do jego biura, na ciany.
Czy to ten artysta?
- Gdzie? - Ten w czerwonej koszuli.
Nie, to nie on.
Alfred to... ten dżentelmen w lnianej marynarce.
To on.
A ten pan, nie wiem kim jest.
Mark, kim jest ten pan w czerwonej koszuli?
- Kto? - Mężczyzna w czerwonej koszuli.
To malarz, pamiętasz Diego nam o nim opowiadał.
Miał burzliwy zwišzek z tš pięknš kobietš, która zwariowała.
- Strasznie się kłócili i... - No tak.
- Skandaliczny rozwód, to wszystko było w gazetach. - Mój Boże.
Nazywa się Juan Antonio Gonzalo,
to był głony rozwód, ona próbowała go zabić, albo on jš...
Co takiego?
To była głona sprawa w rodowisku.
Nie pamiętam szczegółów, ale...
Nie obracamy się w tych artystycznych kręgach, więc nie wiem dokładnie.
/Vicky z Cristinš wyszły z galerii i udały się na kolację.
/Przechodzšc obok kocioła, chłonšc wieczornš bryzę, /więtujšcych ludzi,
/W końcu gdzie o północy, /zakotwiczyły w restauracji.
Miło że, nie trzeba zawracać sobie głowy tym czy co będzie otwarte.
Powinnimy się raczej martwić tym, kiedy zaniemy.
Komu się tak przyglšdasz?
Czy to nie jest ten malarz, którego widziałymy w galerii?
No tak, ten malarz po głonym rozwodzie.
Mark nam o nim powiedział.
Patrzy się w naszym kierunku.
Pewnie dlatego, że go zachęcasz do kontaktu.
Wcale nie.
O tak, rzucasz mu ukradkiem spojrzenia przez cały wieczór.
- Ja tylko piję wino. - Jasne.
Musisz co jednak robić, bo on tu włanie podchodzi
Amerykanki?
Cristina a to moja przyjaciółka Vicky
Jakie masz oczy?
Niebieskie.
Chciałbym was zabrać do Oviedo.
Gdzie?
Do Oviedo.
Na weekend, wyruszamy za godzinę.
A gdzie jest Oviedo?
To będzie bardzo krótki lot. - Samolotem?
A co takiego jest w Oviedo?
Jadę zobaczyć pewnš rzeżbę, która jest dla mnie bardzo ważna.
Przepiękna rzeba, spodoba się wam.
Prosisz nas, żebymy poleciały do Oviedo i wróciły tutaj?
Nie, zapraszam was na cały weekend.
Oprowadzę was po miecie, dobre jedzenie, dobre wino...
Będziemy uprawiać miłoć.
Kto dokładnie będzie uprawiał tš miłoć?
Mam nadzieję, że cała nasza trójka.
Ja zapłacę.
Rany boskie, ten facet nie owija w bawełnę.
Senior, może w przyszłym wcieleniu.
A czemu nie?
Życie jest krótkie, życie jest smutne.
W życiu tyle jest bólu.
A to jest szansa na co wyjštkowego.
A kim ty w zasadzie jeste?
Juan Anatonio.
A ty jeste Vicky.
A ty Cristina, prawda?
Albo na odwrót.
Może być nawet na odwrót, to nie ma znaczenia
bo i tak jedna z nas będzie ci podgrzewała łóżko.
Łapię o co ci chodzi.
Bo obie jestecie urocze i piękne.
Tak, dziękujemy, ale nie polecimy, żeby z tobš uprawiać miłoć
do żadnego uroczego, hiszpańskiego miasteczka.
Czy ona zawsze tak analizuje każdy inspirujšcy pomysł
po to, żeby...
wycisnšć z niego resztki uroku?
Muszę ci chyba powiedzieć, że...
w rzeczywistoci mam zielone oczy.
Chryste, nie powiedziałabym że nasza niechęć do skorzystania z oferty seksu
jest przeintelektualizowana.
Jeli chciałby dołšczyć i wybrałby jakš ogólnie przyjęta formę
komunikacji międzyludzkiej np. wspólny drink, to nie ma sprawy.
Ale w tym wypadku, spróbuj zaproponować swoje usługi innemu stolikowi.
Co cię uraziło w mojej propozycji?
Na pewno nie to, że uważam was obie za piękne i ponętne.
Obraziło? Nie, to raczej bardzo zabawne i szczerze mówišc irytujšce.
Mam tak wybujałš wyobrażnię czy zrobiło się po prostu za póno?
Z przyjemnociš pojadę z tobš do Oviedo.
Co? Żartujesz sobie?
- Możemy to jeszcze omówić? - Będziemy się dobrze bawić.
Powinnymy jechać, z przyjemnociš pojadę.
Cristina możemy to przedyskutować innym razem?
Gdy zwróciłem na ciebię uwagę w galerii, zauważyłem, że
masz piękne usta, takie pełne i zmysłowe.
Dziękuję.
No dobra, jeli chcesz jechać...
Co do miłosnych uciech, niczego nie mogę zagwarantować, bo często bywam kapryna.
Nie negocjujmy tego jak umowy handlowej.
Podszedłem do was nie z mylš o podstępie, ale ze szczerš propozycjš.
Mam nadzieję, że to omówicie,
dacie mi tš przyjemnoć i polecicie ze mnš do Oviedo.
Mam to szczecie, że mój przyjaciel posiada samolot.
Pomieci całš naszš trójkę a ja jestem bardzo dobrym pilotem.
No to jestemy bezpieczne.
Przemylcie to.
Mam nadzieję, że żartujesz.
Ten facet jest piekielnie interesujšcy.
Co w nim interesujšcego, chce nas obie zacišgnšć do łóżka.
Albo zadowoli sie jednš z nas, w tym przypadku tobš.
Vicky, jestem już dużš dziewczynkš.
Jeli zechce, to się z nim przepię albo i nie.
Cristina, to obcy facet.
To jest impulsywna decyzja, nawet jak na ciebie.
I Podobno wyładowywał się na żonie.
Przynajmniej nie jest nakręcanym zombie.
To będzie wietna okazja, żeby go poznać.
Nie, nie pojadę do Oviedo z tym uroczym, damskim bokserem.
Pocišga cię jego agresywna natura, ale mnie- nie.
A już z pewnociš on nie jest przystojny.
A ja uważam, że jest bardzo przystojny.
wietnie wyglšda, jest naprawdę seksowny.
No pewnie, bo jeste neurotyczkš.
Ale powala swoim podejciem, żadnej gadki-szmatki.
No co ty, to włanie była gadka-szmatka Nie jadę do Oviedo.
Po pierwsze, nigdy nie słyszałam o Oviedo.
Nie widzę tu żadnej atrakcji.
Po trzecie, nawet gdybym nie była zaręczona i mogła się zabawić z jakim Hiszpanem
to nie wybrałabym jego.
- Słucham? - Czeć.
Nie mogę teraz rozmawiać, próbuję uratować Cristinę przed tragicznš pomyłkš.
Co? Nie, to co zwykle.
Oddzwonię. Ja też cię kocham.
Jeli wrócimy teraz do domu, możemy się szybko spakować
i się z nim spotkać.
Od razu polubiłam tego faceta, nie jest typem przesłodzonego pantofla.
Jest pomysłowy, ma artystycznš duszę.
Mówišc o przesłodzonym pantoflu, masz na myli Douga?
A kto tu mówi o Dougu?
To jaki absurd, podoba ci się sam pomysł wycieczki samolotem.
Nie wiem czemu jestem taka przerażona, chyba że boję się siebie.
To się nazywa pomyłka, Cristina.
Przewidujš małš burzę nad Oviedo, ale to nic poważnego.
Nie ma się czym martwić.
Jak widać...
Jest spokojnie, tylko trochę trzęsie.
- Chcesz usišć za sterem? - Nie, dziękuję.
To naprawdę proste, nawet prostsze niż jazda samochodem.
Z samego rana dotarli do celu
i udali się do hotelu, który wybrał Juan Antonio.
Vicky upewniła się, że wraz z Cristinš będš miały osobny pokój
tak jak i Juan Antonio.
Był zawiedziony, ale rozegrał to dobrze
Po kšpieli poszli zobaczyć rzeżbę, która miała dla niego takie znaczenie.
Jeste bardzo wierzšcy? - Nie, nie jestem.
Sztuka polega na tym, żeby życiem się rozkoszować.
Zaakceptować to, że nie ma żadnego znaczenia.
Nie ma znaczenia? Nie sšdzisz, że prawdziwa miłoć nadaje życiu sens?
Tak, ale miłoć przemija, zgodzisz się?
Kiedy kochałem niezwykłš kobietę
i koniec końców...
Tak?
Przyłożyła mi nóż do gardła.
Mój Boże, to okropne.
Może zrobiłe co, czym sobie na to zasłużyłe?
/Juan Antonio zabrał goci na lunch, /gdzie rozprawiali o sztuce i romantymie.
/Miał w zanadrzu mnóstwo historii o Marii Elenie, /swojej byłej żonie
/którš jednoczenie krytykował i wywyższał.
/Udowodnił, że jest dobrym gospodarzem.
/Po południu zabrał je na spacer po zaułkach miasta.
/Zabawiał je opowieciami o miecie /i robili sobie zdjęcia.
/Póniej kupili cukierki /i pyszne ciasto domowej roboty w urokliwej cukierni.
/W dalszym cišgu dokumentowali swojš wycieczkę,
/wprawdzie Vicky nadal była sceptyczna, /za to Cristina bawiła się wymienicie.
/Sprawa wspólnej nocy nie pojawiła się / aż do tego wieczora
/a Juan Antonio był tej nocy lekko podpity.
Dziękuję.
Skoro dzień już prawie dobiegł końca,
Nie przesadzę, gdy zapytam czy dotrzymacie mi towarzystwa w moim pokoju?
Daj spokój, mylałam, że już to ustalilimy.
Chce ci tylko powiedzieć, że jest zaręczona.
W takim razie to jej ostatnie dni wolnoci.
Nie. Zrozum, nie jestem wolna, jestem w zwišzku.
Powiem ci jakš mam teorię, a gdy piję robię się brutalnie szczera.
Uważam, że bardzo cierpisz z powodu nieudanego małżeństwa z Marie Elenš,
i dlatego próbujesz zatracić się powierzchownym seksie.
Powierzchownym seksie?
Masz o sobie tak niskie mniemanie?
Nie miała na myli nic złego.
Przecież miasto jest romantyczne, noc jest ciepła i upojna.
Żyjemy, to nie wystarczy?
Posłuchaj, przyjechałam tu dotrzymać towarzystwa Cristinie.
Jestem zaręczona.
Mam przystojnego, wspaniałego narzeczonego, z którym się kocham,
zajmuje on wyjštkowe miejsce w moim sercu
i dobijajšc cię swojš szczerociš, Juanie Antonio,
nawet gdybym była typem kobiety, która lubi się zabawić,
nie jest nam to pisane.
Jestem zmęczona, nie spałam od 24 godzin
i tym się włanie teraz zajmę.
A ty?
Pójdę z tobš do pokoju, ale będziesz musiał mnie uwieć.
- Czeć - Czeć
Wpadłam na szybkiego drinka.
Chcę ci podziękować i wracam do swojego pokoju.
Występowała w tym filmie, który nakręciła?
- Czy tam grałam? - Tak.
- Czemu pytasz? - Mam nadzieję, że była tam bardziej przekonujšca niż teraz
udajšc, że przyszła tu na drinka.
No tak, przyszłam tu, żeby ić z tobš do łóżka.
więc masz wolnš rękę, chyba że nawalisz.
Nawalę?
- Nawalić... czyli popsuć tš chwilę? - Włanie.
Jak mógłbym to zrobić?
Nie wiem, to może byc cokolwiek zaczynajšc od niewłaciwych komentarzy
a kończšc na niewłaciwych bokserkach.
Ale wystarczy mi rzut oka i wydaję mi się, że masz na sobie dobre bokserki.
Bardzo trudno ci dogodzić.
Tak, jestem znana ze swojego braku tolerancji.
Czego pragniesz od życia, poza facetem we właciwych bokserkach?
Nie wiem.
Ale wiem, że nie spocznę, dopóki nie znajdę tego, czego szukam.
Czyli?
Czego lub kogo innego, czego więcej,
jakiej przeciwwagi dla niespełnionej miłoci.
To znaczy?
To znaczy...
Nie wiem.
Nie wiem, czego chcę, wiem tylko czego nie chcę.
Jeli zaraz nie zaczniesz mnie rozbierać, rozpoczniemy tu dyskusję panelowš.
- Co się stało? - Wszystko w porzšdku.
Co mi zaszkodziło.
Co się dzieje, mogę co zrobić?
Nie, nie powinnam już pić.
- O co chodzi? - Niedobrze mi.
To wrzody albo zatrucie pokramowe, albo dwa w jednym.
- Musi poczywać, nie może jeć. - Odpoczywać?
Tak, odpoczywać.
Vicky zaniepokojona przykutš do łóżka Cristinš chciała wracać do Barcelony.
Nie miała nastroju na dalsze zwiedzanie.
Gdy wyjdzie ze spotkania, może zadzwonić na mojš komórkę?
Utknęłam w Oviedo.
Mimo to zajęli się zwiedzaniem.
Tak mi przykro z powodu Cristiny.
Przestań, nie udawaj zatroskanego.
Jestem pewna, że zachęcałe jš do picia.
Tak jak to robiłe w trakcie całej kolacji.
Ja potrafię się powstrzymać.
Nie wspominała, że ma wrzody.
Nie, dlatego że mentalnie jest jeszcze nastolatkš
a jako romantyczka, pragnie szybkiej mierci
krótka chwila uniesienia i porzuca zupełnie wszelkš odpowiedzialnoć.
Po lunchu, Juan Antonio zabrał Vicky do starej latarni przy Aviles,
którš Vicky uznała za pięknš.
Urodziłem sie tu i to byłby grzech, gdybym będšc tutaj nie odwiedził swojego ojca.
- Bardzo by się nudziła? - Nie.
Mylę, że to pierwsza prawdziwie interesujšca propozycja, jakš mi złożyłe.
Chętnie zobaczę twojego ojca i jego dom.
- Witaj synu - Jak się miewasz?
- Bardzo dobrze. - Dobrze wyglšdasz.
To moja przyjaciółka Vicky. Dzień dobry.
Mój ojciec Julio.
- Ma pan bardzo ładny dom. - Czuj się jak u siebie.
Jeli będziemy kontynuować, nie dam...
Było wietnie. Nie mówi po angielsku.
- Ona mówi tylko troszkę po hiszpańsku. - W porzšdku, nieważne.
Wejdcie.
Mój hiszpański się poprawi.
Ojciec odmawia nauki innych języków, i to jego problem
Dlaczego?
Bo jest poetš i po hiszpańsku układa najpiękniejsze zdania.
Ale wierzy w to, że poeta nie może zanieczyszczać
swoich słów brzmieniem innego języka niż własny.
To trochę...
To ma sens, rozumiem, sprawa przekładu i innych rzeczy.
Miałam trochę zajęć z hiszpańskiego.
Nie znam innych języków, czytam dużo lepiej niż mówię.
Może mogłabym je poczytać twojemu ojcu?
- Ale on ich nie upublicznia. - Czemu nie?
Wyjanię ci potem. Masz ochotę na koniak?
Tak, ale tylko troszkę.
Nalej jej mało.
Wyglšdasz na bardzo zdrowego, tato.
Tak, ty też dobrze wyglšdasz.
Masz jakie wieci od Marii Eleny?
Mieszka wcišż z tym architektem w Madrycie.
Ta kobieta była najlepsza.
Do tej pory ni mi się po nocach, w moim wieku.
Ona odwzajemniała twoje uczucia, tato.
Wielka szkoda- z takim darem od Boga...
Tutaj przychodziłem czytać, to było moje ulubione miejsce w czasach młodoci.
Chciałem zostać piszarzem a nie malarzem.
Malarstwo odkryłem póniej.
Chciałem też tworzyć muzykę.
Wiedziałem tylko, że miałem w sobie mnóstwo prawdziwych uczuć.
Musiałem znaleć jaki sposób, żeby je wyrazić.
- Cristina mówi podobne rzeczy. - Cristina to bardzo ciekawa dziewczyna.
- Usišdziemy? - Tak.
To powiedz mi, dlaczego twój ojciec nie chce wydać swoich utworów?
Ponieważ nienawidzi wiata i to jego metoda, żeby się na nim odgryć.
Tworzy piękne wiersze a potem... wypiera się ich istnienia.
Co sprawia, że jest taki wciekły na ludzkš rasę?
Fakt, że po tysišcach lat trwania nie nauczyła się jeszcze kochać.
/Wrócili do hotelu.
/Cristina czuła się lepiej, /lecz jej stan był cišgle niepewny.
/Potrzebowała więcej odpoczynku.
/Vicky i Juan Antonio spożywali kolację /w małej, uroczej restauracji.
/ Vicky była bardziej odprężona niż podczas lunchu / i wypiła już sporš iloć alkoholu.
/Tym razem z rozmowy czerpała przyjemnoć.
Mój ojciec tu ze mnš przychodził.
- Słucham? - Czeć, jeste już w łóżku, kochanie?
Czeć, nie włanie przymierzam się do kolacji, mogę zadzwonić póniej?
Powiem tylko, że Paul i Marie Anne znaleli dom,
który podoba im się nawet bardziej niż ten przy Bedford Hills.
Ach tak? Trochę przerywa.
Kochanie, oddzwoń, ten dom jest z basenem i kortem tenisowym.
Możemy oboje brać lekcje u instruktora Paula.
Dobrze. Oddzwonię, le cię słyszę
Kocham cię.
Boże, połšczenie było fatalne.
Proszę.
Co to za wino? Jest przepyszne.
Cudowne.
- To był twój narzeczony? - Tak.
- Dlaczego była taka nerwowa podczas rozmowy? - Byłam?
Tak, zrobiła się cała czerwona.
To pewnie przez wino.
Zdenerwowałby się gdyby wiedział, że jemy razem kolację?
Nie, w ogóle. Żartujesz?
Owszem, widok mnie pijšcej wino z innym mężczyznš przy wiecach
by mu się nie spodobał, ale szybko by pojšł, że nie ma czym się martwić.
Czy odmówiłby kiedy pokazania swojej pracy ludziom z powodu gniewu?
Nie, nie jestem podobny do ojca.
Już ci mówiłem, cenię życie bez względu na okolicznoci.
No tak.
- Bardzo bym chciała zobaczyć twoje prace. - Naprawdę?
Ale dlaczego, przecież jeste w stosunku do mnie taka krytyczna.
Poznałam cię lepiej, byłoby ciekawie, w końcu jeste malarzem z Katalonii.
Tym się interesuje.
Jak to się stało, że zainteresowała się katalońskš kulturš?
W wieku 14 lat zachwycił mnie pewien kociół Gaudiego a potem było już z górki.
Podobno uwielbiasz też słuchać hiszpańskiej gitary.
Tak, to prawda.
Chciałaby wybrać się dzi wieczorem posłuchać cudownej muzyki?
- Wieczorem? - Tak.
Jest już trochę póno, wstawiłam się nieco winem.
Mówiła, że kontrolujesz się po alkoholu.
Poza tym, jutro wyjeżdżamy.
No dobrze.
To było niesamowite. Dziękuję.
Patrzyłem na twojš twarz i wyglšdała na bardzo wzruszonš.
To prawda.
Widziałem cię już takš parę razy.
A Maria Elena też...
Maria Elena też, kiedy widziałem jš wzruszonš.
Ty cišgle jš kochasz.
Nie, nie kocham.
Włanie to potwierdziłe.
Ona na zawsze będzie częciš mnie, jest bardzo ważnš osobš w moim życiu
ale co w naszym zwišzku nie działało.
Co to było?
Nie zdšżylimy się dowiedzieć.
Powiedziałe, że na mnie patrzyłe. Dlaczego?
- A dlaczego ty patrzyła na mnie? - Patrzyłam?
- Pewnie widziała moje łzy. - Tak
Trochę nie panuję nad sobš.
Patrzyłem na twojš twarz, bo jest dla mnie piękna.
- Naprawdę? - Oczywicie
I dobrze o tym wiesz.
/W drodze powrotnej Vicky, /która o niczym nie powiedziała Cristinie
/była milczšca.
/Cristina natomiast mówiła nerwowo.
Chce was przeprosić za to, że zepsułam cały weekend.
Czuję się zawstydzona i upokorzona.
Nie wiem czy to przez wino, czy małże
Wszystko przez ten wrzód
i całe szczęcie, że potrafiłe zajšć Vicky zwiedzaniem.
Miałam koszmarne przeczucia, bałam się, że jeste dla niej wodš na młyn
i do powrotu znienawidzicie się już zupełnie.
Po prostu nie mogłam wstać z łóżka.
/Vicky zaszyła się w bibliotece i zajęła sie pracš.
/Pozbyła się niemšdrych myli /i skupiła się na swojej pracy dyplomowej.
/Coraz częciej jednak, /wspomnienia przenosiły jš do Oviedo.
/Cristina w poszukiwaniu nowych rodków artystycznych,
/przechadzała się ulicami Barcelony, /oddajšc się nowej pasji-fotografii
/więcie wierzšc w to, /że zrobiła z siebie ostatniš idiotkę
/w trakcie zbliżenia z Juanem Antonio.
/48 godzin póniej Cristina /przybyła do Vicky z ważnš wiadomociš.
- Vicky, on do mnie dzwonił. - Kto?
Juan Antonio, przed chwilš.
- Juan Antonio do ciebie dzwonił? - Tak, chce się ze mnš spotkać.
Zaprasza mnie do winnicy na degustację wina. Zgodziłam się.
Degustację wina? A co z twoim wrzodem?
Już wszystko w porzšdku, odrobina wina mi nie zaszkodzi.
Najważniejsze, że chce się ze mnš spotkać.
- Wspaniale, prawda? - No tak.
Nie sšdziłam, że po tym wszystkim zadzwoni.
wietnie, cieszę się z twojego szczęcia.
/Tej nocy nie mogły zasnšć.
/Cristina siedziała w kuchni /popijała kawę i pisała wiersze
/Vicky zatraciła się we wspomnieniach nocy,
/która stawała się dla niej coraz mniej rzeczywista.
- Słucham? - Witaj kotku
- Obudziłem cię? - Nie.
Dopiero zasypiałam.
Wybacz, że dzwonię tak póno, wyszedłem z biura na wieże powietrze
napić się kawy i wpadłem na wietny pomysł.
Słuchaj...
Tata ma znajomoci w ambasadzie amerykańskiej w Hiszpanii.
Przylecę z samego rana, popracuję trochę na komputerze
a potem pobierzemy się w Barcelonie. Mówiła, że to romantyczne miejsce.
Wpadniemy tylko szybko do urzędu, oczywicie powtórzymy to wszystko w Nowym Jorku
Urzšdzimy wielkš imprezę dla rodziny i przyjaciół, będzie się działo.
Co o tym mylisz?
- O lubie w Barcelonie? - Tak, czemu by nie?
Będziemy opowiadać dzieciom o tym, jak pobralimy się w Hiszpanii.
A przyjaciele mojego ojca nam to ułatwiš.
Nie wiem co odpowiedzieć.
Nie brzmisz radonie.
Nie, po prostu mnie zaskoczyłe.
I tak będziemy mieć lub jesieniš, obiecuję ci.
No włanie, więc jaki jest sens?
Chodzi o to, że będzie inaczej, podzieliłem się pomysłem z Kenem i Ellis
Dzwoniłem do nich, też by tak chcieli, w ich przypadku byłby to Londyn
ale też byli podekscytowani.
Brzmisz, jak by była przeciwna.
Nie, czemu miałabym być przeciw?
Mylę, że to dobry pomysł.
wietny pomysł.
Też tak mylę.
Zadzwonię jutro, teraz jeste zaspana, podam ci więcej szczegółów.
Bardzo cię kocham.
/Juan Antonio zaprosił Cristinę na degustację win.
/Po czym wrócili do jego domu, wspaniałego miejsca
/które lata temu odkupił od innego malarza.
/Spełniało ono rolę tradycyjnego domu jak i pracowni zarazem.
/Pokazał jej swoje prace, co jš bardzo uradowało.
/Podobały jej się kolory i pazur namiętnoci /z jakim nakładał farbę na płótno
/To znacznie skróciło drogę do jego sypialni.
/Opowiadał jej o małżeństwie z Mariš Elenš /ich wielkiej miłoci i okropnych kłótniach.
/Powiedział Cristinie, że nie chciał się kochać z nikim innym w tej sypialni
/aż do do tej chwili.
/Tym razem Cristina powstrzymała sie od wymiotów.
/Juan wyszedł z Cristinš jeszcze kilka razy.
/Wybrali się, aby zobaczyć nowš rzebę /autorstwa jego przyjaciela.
/Oprowadził jš po swoich ulubionych zakštkach miasta, /robili tam zdjęcia.
/Juan Antonio był przyjacielsko /nastawiony do prostytutek
/uważał je za wdzięczny temat.
/Pobudzał Cristinę do pracy, /ale ona nie pozwalała mu zobaczyć swoich zdjęć.
/Zabrał jš na lunch z przyjaciółmi, /którzy byli poetami, artystami i muzykami
/Cristina czuła się wród nich całkiem niele.
/W tym samym czasie, /w trakcie naukowej eskapady do Park Guell (ogród w Barcelonie),
/- zaprojektowanym przez Gaudiego-, /który był jednym z czołowych tematów jej pracy
/Vicky miała przypadkowe spotkanie.
- Vicky - Czeć
- Jak sie miewasz? - Co tu robisz?
Nic takiego, wykonuję tylko parę szkiców
Nie chcę ci przeszkadzać, więc...
Przeszkadzać? Jak mogłaby mi przeszkadzać?
Nie mielimy okazji właciwie się pożegnać.
Mogłe do mnie zadzwonić.
Mylałem nad tym, ale uznałem że to nie ma sensu.
Tak, ale nie zadzwoniłe nawet żeby powiedzieć cokolwiek.
Dziękuję, dobrze się bawiłem.
Nie można się z kim kochać a potem po prostu nie zadzwonić.
Chyba, że jest się bardzo rozczarowanym.
Albo wręcz przeciwnie.
Masz zamiar wyjć za mšż, nie chciałem zaczynać niczego co mogłoby
prowadzić do komplikacji po obu stronach.
Chodzi o to, że kochalimy się a ty póniej zapadasz się pod ziemię.
Zdaję sobie sprawę, że to dla ciebie wiele nie znaczyło.
Gonitwa za drugim człowiekiem cišga niepokój na ciebie, a na mnie rozczarowanie.
Potrafiłam cię skrzywdzić po jednej nocy?
Marie Elena mawiała, że tylko niespełniona miłoć może być romantyczna.
No tak.
Prawda jest taka, że dużo lepiej pasujecie do siebie z Cristinš.
Cristina podoba mi się coraz bardziej.
No więc jestem bardzo szczęliwy z powodu ciebie i przyszłego męża.
A ja się cieszę, że jestecie razem z Cristinš.
- Żegnaj - Żegnaj
/I nadszedł dzień, w którym przyszły mšż Vicky /przyjechał z Nowego Jorku.
/Juan Antonio jak każdy prawdziwy artysta /potrzebował u boku kobiety,
/Zaproponował Cristinie, /żeby się do niego przeprowadziła,
/na co ona chętnie przystała.
- Pracujesz dla Global Enterprise? - Tak.
Tom Sotter to mój stary przyjaciel.
- Znasz Toma Sottera, grywamy razem w golfa - Tak?
Mam parę anegdotek, Tom nigdy mnie nie pokonał.
bo najlepiej to on nie gra.
Mój Boże, jeste tutaj jaka odmieniona.
- Co to znaczy? - Była taka napalona.
A zwykle nie jestem?
Jasne, że jeste.
To tylko komplement.
Może tutejszy klimat tak na ciebie działa.
Przytul mnie.
- Wszystko dobrze? - Tak
Co u Cristiny?
- Przeprowadziła się do takiego faceta. - Szybka jest.
- Tylko mi nie mów, że facet jest torreadorem. - Nie.
Pisarz, kompozytor, zblazowany, autodestrukcyjny pseudointelektualista?
Te jej szalone romanse działajš mi na nerwy.
Lubię jš, bo jest twojš przyjaciółkš.
Ale już ci mówiłem, ona jest nieszczęliwš kobietš.
Nie może sobie poradzić z tym swoim pseudoefekciarskim wizerunkiem
artystki, która próbuje się odnaleć w wiecie.
Jej pogarda dla tradycyjnych wartoci jest dla mnie pretensjonalna,
to wszystko wywiechtane frazesy.
Mężczyznom się podoba.
Jest ładna i niezbyt trudno jš zacišgnšć do łóżka.
Ty za to, wymagała dużo więcej zachodu.
Ale było warto.
Juan Antonio chce mnie zabrać do starego wesołego miasteczka,
które ma mi się bardzo spodobać.
Pomylałam, że moglibymy zjeć razem lunch i się spotkać.
Jutro, lunch?
Nie możemy, mamy już plany.
Popływać łodziš z Markiem i Judy możemy zawsze.
Chciałabym ić z Cristinš i Juanem Antonio.
No to wietnie, widzimy się jutro.
/Dwie pary spotkały się na lunchu.
/W pewnym momencie rozmowy zrobiło się niezręcznie.
/Juan Antonio, którego pochłonęły myli o Cristinie, /próbował dotknšć jej stopy pod stołem
/ale przypadkowo dotknšł Vicky.
/Wesołe miasteczko wyglšdało tak, /jak w opowieci Juana Antonio.
/Było zabytkowe, urocze /i roztaczał się z niego widok na całš Barcelonę.
Teraz już wiem, dlaczego tak kochasz narzeczonego, jest bardzo uroczy.
Tak, to prawda.
Bardzo do ciebie pasuje.
Chyba nie podoba mi się sposób, w jaki to mówisz.
Mam na myli, to że jest dobrym towarzyszem.
Ty nic nie rozumiesz, nie mogę teraz na to nic poradzić.
Nie mówię, że nie przeszło mi to przez myl.
Nie możemy wdawać się znowu w tš samš rozmowę.
Wszystko toczy się dalej a moje uczucia do Christiny sš coraz głębsze.
To dlaczego pocierałe mojš stopę pod stołem?
- Wcale nie. - Ależ tak.
Wtedy rzuciłam ci spojrzenie.
To jaka pomyłka, miałem zamiar dotknšć Cristinę.
Wybacz, przepraszam, pomyliłam się.
To ja się pomyliłem.
Posłuchaj mnie.
Jeste na poczštku nowego rozdziału swojego życia, życia jakiego zawsze chciała.
Tak do cholery, wiem ale spotykam ciebie, spędzamy ze sobš nierozsšdny weekend
i teraz nie wiem na czym stoję.
Jestem z Cristinš a ty wychodzisz za mšż za 2 tygodnie.
Tak, wiem i masz rację.
Cristina cię kocha a ja nigdy bym...
Pasujemy do siebie z Cristinš, ona mówi moim językiem
a my rzucilibymy się sobie do gardeł po miesišcu.
- Dobrze? - Tak.
Może nasze cieżki przetnš się kiedy znowu, ale w innych okolicznociach.
Kto wie co się wydarzy?
Masz rację, jestem idiotkš
Nie wiem, na co liczyłam.
/I nadszedł dzień lubu, /Vicky polubiła Douga.
/Cristina też tam była.
/Nie przyszła z Juanem Antonio, /który znalazł jakš wymówkę.
/Tuż po ceremonii panna młoda i pan młody wyruszyli
/na krótki miesišc miodowy do Sevilli.
/W tym czasie, do Cristiny zaczęło docierać, /że może być w zwišzku, którego zawsze szukała
/a takie zwišzki jš w przeszłoci omijały.
/Była kochankš fascynujšcego mężczyny
/artysty, w którego pracę wierzyła.
/Uważała się za specyficznš patriotkę, /nie zatrutš-w co wierzyła-
/purytańskš i materialistycznš kulturš amerykańskš,
/do której nie miała cierpliwoci.
/Czuła się bardziej europejskš duszš,
/spokrewnionš z mylicielami i artystami, /którzy w jej odczuciu,
/wyrażali jej tragiczny, /romantyczny i wolnomylicielski poglšd na życie.
/Przebywajšc wród znajomych Juana Antonio,
/miała do czynienia z twórczymi ludmi z różnych sfer.
/Uwielbiała ich towarzystwo
/i kontynuowała swoje eksperymenty / z pisarstwem i fotografiš.
- Dobrze się bawilicie? - Tak, Sevilla zapiera dech w piersiach.
Zostalimy trochę dłużej, żeby spędzić trochę czasu ze znajomymi z Nowego Jorku.
Trochę za dużo czasu...
Jeste zła, bo rozłożyli nas w brydża.
Ale ja nie znoszę brydża.
Co to jest?
Prosze o uwagę, Cristina i Juan Antonio wysłali wam ten prezent lubny.
Gdy dowiedziałam się, że spotyka się z Juanem Antonio
nie mogłam w to uwierzyć.
Potrzeba nam teraz tylko dobrej kuchennej zastawy.
Chyba mi się to nie podoba.
- Tak? Tak.
Jak się czuje?
W którym jest szpitalu?
Dziękuję.
O co chodzi?
- Maria Elena próbowała się zabić. - Co?
Dobrze z niš?
Tak, tak mi się wydaję. Muszę ić.
Gdzie idziesz?
Jadę do szpitala.
Powinnam jechać z tobš?
Nie sšdzę, żeby to był dobry pomysł, jest w złym stanie.
Dobrze, zadzwoń, jeli będziesz chciał, żebym przyjechała.
- Dobrze? - Jasne.
/Juan Antonio pieszył z pomocš w gronš noc.
/Cristina próbowała ponownie zasnšć, /ale miała złe przeczucia.
/Drzemała niespokojnie, /lecz zbudziła się o najczarniejszej godzinie.
Robię włanie kawę, Wszystko w porzšdku?
Cristina, przedstawiam ci Marię Elenę.
Czuję się jak kretynka.
Tutaj mówimy po angielsku, proszę cię.
Wstydzę się.
Proszę, nie czuj się tak, mogę ci co zaproponować?
Wódki.
Będziesz teraz piła wódkę?
Na lekach?
Jeste stuknięta, czy co?
Chcę wzišć prysznic, mogę?
- Chcę się pozbyć tych ciuchów. - Po angielsku.
Marie Elena, jak jeste tutaj, mówisz po angielsku.
Chcesz prysznic, id tam, do pokoju gocinnego.
Czyli teraz jestem gociem we własnym domu?
Tak, jeste gociem.
No dalej, proszę cię Maria Elena.
Tam. Dobrze wiesz, gdzie jest pokój.
- Co jest grane? - Nic
- Wszystko w porzšdku? - Tak mi się wydaje.
Nie ułożyło się jej w Madrycie.
Wróciła dzi sama w nocy autobusem.
Jej wiat zamienił się w piekło, plany spełzły na niczym...
i przedawkowała na dworcu autobusowym.
Mój boże, to straszne.
- Dlatego, musi z nami zostać. - Co takiego?
Zostanie tutaj?
Musi tu zostać, nie ma pieniędzy i nikogo kto może się niš zaopiekować.
A ja zawsze byłem jej...
...pomostem do wiata realnego.
Rozumiem, ale jak ona może się tu zatrzymać?
Nie można jej zaufać i zostawić tu samej.
I to jest problem, bo nawet jeli... niech pomylę
Nawet gdyby przemeblować mieszkanie...
Może ona potrzebuje pomocy psychiatry.
Miała już wiele złych dowiadczeń z lekarzami.
Rozumiem, ale gdzie ona będzie spała?
Tam.
Jak długo tu zostanie?
Cristina, wiem, że o tym nie marzyła
Ona musi zostać z nami, nie ma nikogo innego.
Rozumiem, to tylko chwilowe.
Tak, góra kilka miesięcy.
- Zostanie na kilka miesięcy? - Przechodziłem już z niš przez to.
Cholera!
Gdyby tylko widziała, gdy jš poznałem, jej piękno
odbierało mi oddech, była utalentowana, genialna, zmysłowa
Wybrała mnie sporód setki facetów, gotowych sie o niš zabijać.
Bylimy pewni, że nasz zwišzek jest doskonały
ale czego brakowało.
Miłoć wymaga takich idealnych proporcji.
To tak jak z ludzkim ciałem, może się okazać, że
masz wszystkie witaminy i minerały ale jeli brakuje jednego, maleńkiego
składnika, jak...
soli na przykład, wtedy kto umiera.
Soli?
Kim ona jest?
Jest kobietš, z którš mieszkam
i musisz mówić po angielsku w jej obecnoci, proszę cię.
Dlaczego? Ze względu na niš?
Tak, dokładnie.
Nie ufam jej, Juan Antonio.
Jej oczy nie majš jednolitego koloru.
Zawsze miała paranoiczne domysły na temat wszystkich kobiet jakie znałem.
- Jest ładna. - Prawda.
Mylisz, że będzie dla ciebie wystarczajšca?
Jest inteligentna, myli niezależnie, podobnie jak ty.
- Tak jak ja? - Tak
Ty cišgle szukasz mnie w innych kobietach.
To nieprawda, Maria Elena.
Parę tygodni temu byłem w Oviedo z kobietš, która była twoim przeciwieństwem
Amerykankš, z którš przeżyłem co pięknego.
Więc jeste w błędzie.
Cišgle szukasz kogo, kto będzie kopiš tego co miałe.
Proszę cię, w tym domu mów po angielsku, tylko o to cię proszę.
Nie odno się tak do mnie.
Dlaczego się na mnie tak wciekasz?
Posłuchaj, co ty sobie wyobrażała, że się zabijesz?!
Skšd ten durny pomysł przyszedł ci do głowy?
Próbować się zabić, na litoć boskš?!
Zostań tu do momentu aż znowu staniesz na nogi.
a potem błagam cię, wyno się z mojego życia.
Ty i ja razem, ocieralimy się prawie o doskonałoć.
- Jeste zbyt zniszczona - A ty to kochałe.
Zawsze lubiłe mojš zmiennoć nastrojów.
Czego nam brakowało, Antonio?
Czego brakowało?
Mów po angielsku.
Ona mi do ciebie nie pasuje, nie ufam jej.
Wiesz, że zawsze stoję po twojej stronie.
- Ale nie wtedy, kiedy próbujesz mnie zabić. - Tylko nie to.
Tak, tak chodzi o ten mały szczegół.
Jeste podejrzliwa, bo jest teraz mojš kochankš, to oczywiste.
Nie. Widzę, że jeste zagubiony, skołowany od kiedy się rozeszlimy.
Cała twoja gadka o tym, jak to kończysz z kobietami, wyrzekasz się miłoci
a kończysz tracšc głowę nie dla jednej, ale dwóch amerykańskich turystek.
- Więcej kawy? - Tak, proszę.
- Przepraszam. - Nie szkodzi.
- Proszę, cukier. - Nie, dziękuję.
Pomylałem, że moglibymy pojechać póniej na wie,
jest piękna pogoda.
Definitywnie zanosi się na deszcz.
Po angielsku.
Nie, w porzšdku.
Nie mówisz w ogóle po hiszpańsku?
Nie, studiowałam chiński.
Chiński?
Po co?
Podobało mi się jego brzmienie.
Powiedz co po chińsku.
Ja?
Twoim zdaniem, to ładnie brzmi?
Może nie tak dobrze, ze względu na mojš wymowę.
Dla mnie chiński jest piskliwy, brzmi jakby ci kto robił odwierty w głowie.
Mów po angielsku.
Słyszałe kiedy odgłosy w chińskiej reaturacji? Nie sš zbyt przyjazne.
Marie Elena, wystarczy, mów po angielsku.
Wybacz, jestem dzi rozdrażniona, niły mi się złe rzeczy.
Chciałaby pomalować?
- Ty też malujesz? - Pyta się, czy maluję?
Zapytaj się jego, ukradł mi wszystko, cały mój styl
Lubi sobie zmylać takie historyjki.
Twój "Korytarz Grzechu" jest mój.
Nie mówię, że nie miała na mnie wpływu
- Wpływu? - Tak, wpływu
Mówienie, że ukradłem twój styl to już twoje urojenia.
Ok. Malowalimy ze sobš przez wiele lat a ty przejšłe mój styl
jako swój własny.
To włanie historia, którš wymyliła i lubisz rozpowiadać.
choć nie jest prawdziwa.
Zawsze była na wspak z rzeczywistociš a ja nie będę się denerwował.
Co takiego mi mówili w ASP? Mówili, że jestem genialna
Ja zawsze popierałem twój talent.
Nie talent, nie mówię o talencie, mówiłam o geniuszu
G-E-N-I-U-S-Z
Byłem bliski zabijania się o twój talent.
Raczej byłe bliski zabicia mnie krzesłem.
Broniłem się a ty miała żyletkę, była pijana, wpadła w furię z żyletkš.
To była zazdroć, szalałam za tobš, zdradziłe mnie z żonš Agustina.
W życiu.
Tak, twoje oczy mnie zdradziły. Twoje oczy.
Zabiłaby mnie za moje spojrzenia?
Nie chcę już o tym więcej rozmawiać. Koniec.
Teraz gdy widzę cię z kim innym, nic mi nie jest
Jestem grzeczna, czego więcej chcesz?
/Mijały dni, Cristina obserowała /Marię Elenę i Juana Antonio
/a jej serce było w większej rozterce /niż kiedykolwiek wczeniej.
Gdzie była? Pisała?
Próbowałam.
Tak mnie to ciekawi, ona naprawdę uważa, że ukradłe jej styl?
Pewnie pożyczyłem od niej więcej niż jestem w stanie przyznać.
Dlatego jestem taki drażliwy, kiedy podnosi ten temat.
- Jako mi smutno. - Dlaczego?
Czuję, że nigdy nie będę mogła tak na ciebie wpływać ani cię inspirować.
- To nieprawda. - Ale tak się czuję.
Nigdy nie słyszałem tej sonaty fortepianowej,
ale odkšd puciła mi to nagranie, nie mogę przestać jej słuchać.
- Tak? - Tak.
To mnie uszczęliwia.
Co?
- Nienajlepszy pomysł, żeby to robić tutaj. - Że co?
Ostatnio miewa się lepiej,
nie chcę jej zasmucić.
Oczywicie.
Stało się to podczas zajęć z hiszpańskiego,
które Vicky zaczęła kilka tygodni temu, by poprawić swój hiszpański,
wtedy, poznała Bena.
Młodego człowieka, który nie mógł oderwać od niej wzroku.
Podrywał jš codziennie.
Nie mogę uwierzyć, że zatrudnili mnie w konsulacie,
mój hiszpański nie jest doskonały, mówišc delikatnie.
- Wcale nie, jest dobry. - W porzšdku.
Podoba cię się życie w Barcelonie?
Podobałoby mi się, gdybym miał tu więcej przyjaciół.
Wczoraj wracałem z plaży przez Park Guell w poszukiwaniu Gaudiego.
- Chciałaby zobaczyć film? - Film?
W rodę, po południu.
Tak.
/Seans się udał a Ben udowodnił, /że jest dobrym kompanem.
/Pewnego popołudnia wpadli do sklepu, /żeby kupić trochę czereni
/a kiedy właciciel poszedł na zaplecze odebrać telefon,
/nie mógł sie oprzeć i chwycił jš za rękę.
Nie, przestań.
Nie
Zdajesz sobie sprawę, że jestem wieżo po lubie?
Tak, ale sprawiasz wrażenie...
jakby zrobiła to zbyt pochopnie, może nawet tego żałowała.
Dawałam ci to do zrozumienia?
Tak to w każdym razie przeczytałem.
Nie powinnam ci tego mówić.
Uważałam się zawsze za osobę, która dokładnie wie czego chce.
Ale taka nie jeste.
Nie, poznałam kogo innego.
Ale w tš opowieć mnie nie wcišgniesz.
Co to za facet?
Ten facet mieszka z mojš najlepsza przyjaciółkš.
Co ja wygaduję?
Kiedy się słyszę, nie wierzę własnym uszom.
Po prostu wyszłam za mšż za faceta, którego chciałam.
- Naprawdę? - Tak mi się wydawało.
Więc, co się wydarzyło?
Wydarzył się jeden przeklęty weekend w Oviedo.
/Cristina, Juan Antonio i Maria Elena /pojechali rowerami na wie.
/Maria Elena zadecydowała, /że ugotujš wspólnie obiad,
- To idealne miejsce - Połóż to.
Możesz?
Co się dzieje? No co?
Co się stało? Siadaj.
- Góra czy dół? - Tutaj.
Pozwól...
- Chcesz aspirynę? - Tak
Mam aspirynę w torbie
Odpręż się, zaraz wracam
Wszystko odkłada mu się w głowie, jest taki spięty.
Na zewnštrz jest beztroski, nic nie ma dla niego znaczenia
życie jest krótkie i bezcelowe, ale i tak wszystkie jego lęki
odciskajš się potem w jego głowie.
Wiedziała, że ona gra na pianinie?
- Nie, nie wiedziałam. - To dlatego macie w domu pianino?
Mogłam być zawodowym pianistš.
Mogła być. Nikt nie gra Scarlettiego tak ja ona.
Rozumie Scarlattiego, zgadzasz się?
A ty na czym grasz?
Nie, muszę się pogodzić z tym, że nie posiadam talentu.
Potrafię docenić sztukę i kocham muzykę, ale...
...to smutne, bo mam tak wiele do przekazania
a nie mam do tego rodków.
- Masz pewnien talent. - Nie.
Tak.
Jaki mam talent?
- Robisz piękne zdjęcia. - To prawda.
Robisz zdjęcia i je przede mnš chowasz.
To dlatego, że sš do niczego.
- Skšd wiesz, że robię zdjęcia? - Znalazłam je w twoim bagażu.
Przeszukała mój bagaż?
No jasne, już pierwszej nocy,
nie ufałam ci, nie wierzyłam, że jeste tym, za kogo sie podajesz.
Chciałam wiedzieć kim jest osoba, która dzieli łóżko z moim byłem mężem.
Co?
Kto wie co mogłam tam znaleć? Skšd miałam wiedzieć, że mnie nie skrzywdzisz?
Przecież miałam ochotę cię zabić.
/Następnego dnia Maria Elena /wyszła z Cristinš na sesję fotograficznš
/Miała wnikliwe oko i wiedziała dużo o sztuce fotografii.
/Nauczyła Cristinę wiele o jej estetyce i niuansach.
/Poradziła jej pozbyć się cyfrowego aparatu i zastšpić go starym
/dla uzyskania lepszych efektów.
/Mówiła, o tym jak istotne jest posiadanie własnej ciemni,
/że stworzy takš dla Cristiny w piwnicy
/i nauczy jš różnych technik ulepszania swoich zdjęć.
/Uwieczniały na zdjęciach wszystko, /głupie pieski i dzieci o bladej cerze
/ale najczęstszym tematem /była Maria Elena we własnej osobie.
/Podczas zakupów Vicky z Dougiem wpadli /na Adama Tabachnika i Sally
/Adam pracował w branży Douga, byli zaprzyjanieni,
/choć w Nowym Jorku nie widywali sie za często.
Nie wierzę.
Dobrze was widzieć.
Każdy program telewizyjny, nawet na żywo możesz odtwarzać na komputerze
Lecę sobie do Tokio, 12 tys. metrów nad ziemiš i oglšdam Metsów na żywo
Niesamowite, nigdy nie jeste poza zasięgiem.
Nasz nowy dom jest okablowany wszystkim.
Patrzyłem na te nowe japońskie, szerokoekranowe telewizory plazmowe.
Musisz poznać mojego technika, jest geniuszem komputerowym.
Wezmę jego wizytówkę.
Włanie urzšdzilimy się w Greenwich, musicie do nas wpać
Mamy wspaniałego dekoratora wnętrz, powinnicie go zatrudnić
Jest kreatywny, ale wie kiedy się wycofać.
Urzšdzilimy je nowoczenie, gdzieniegdzie delikatna nutka historii
Uwielbiam takie połšczenia, ale te ceny...
Masz pojęcie ile trzeba wydać na jaki dobrze skrojony, orientalny dywan?
To prawda, jest taki stary dowcip...
100 tys. za perski dywan...
/Życie Vicky i Douga biegło przewidywalnymi torami,
/aż do pewnego popołudnia, /kiedy zdarzyło cię co nieprzewidywalnego.
/Kilka dni póniej, /Judy zaprosiła Vicky w ustronne miejsce na kawę.
To co wtedy widziała, nie chcę żeby o mnie le mylała.
Nie, to nie jest moja sprawa.
Nie mam romansu ze znajomym Marka. Nie mam.
Nie podejrzewałam cię o to.
Przyznaję, marzyłam o kim kto by się zjawił i mnie z tego wycišgnšł,
ale te marzenia nie dotyczyły Jay Lewisa choć on pewnie by tego chciał
Ale wycišgnšł cię, z czego?
Nie kocham Marka już od lat.
Kocham go, ale nie jestem w nim zakochana.
Przykro to słyszeć.
Ciekawe, to samo powiedziałam swojemu psychiatrze.
Co na to twój psychiatra?
Mówi, że...
jestem zbyt przerażona, by działać,
że szukam jakiego cudownego rozwišzania, co jest nierozsšdne.
i że romans nie jest żadnym rozwišzaniem.
Wybacz, że zwierzam ci się z tego wszystkiego,
ale poczułam takie upokorzenie, gdy nas zobaczyła.
Nie myl, ze musisz mi się tłumaczyć.
Mark jest cudownym facetem.
Jestem pewna, że wszystkie moje żale to tylko mój wymysł.
Nie moge go zostawić i wiem, że nigdy tego nie zrobię.
Czemu?
Po prostu nie mogę.
Za bardzo się boję,
stracić to, co mielimy.
To dla mnie takie oczywiste, że cišgle kochacie się z Juanem Antonio
Nasza miłoć przetrwa na wieki, ale nie funkcjonuje jak należy.
Na zawsze pozostaniemy romantykami, dlatego bo nie możemy się dopełnić.
Może dlatego, że stoję wam na drodze.
albo... sama nie wiem.
Przed tym jak się pojawiła, zadawalimy sobie tyle bólu i cierpienia.
Bez ciebie to wszystko nie byłoby możliwe.
Wiesz dlaczego? Bo jeste brakujšcym składanikiem.
Jeste niewidocznym odcieniem, który po wymieszaniu na palecie czyni kolory pięknymi.
Nie cišgnie was czasem z Juanem Antonio do seksu?
Pod koniec małżeństwa nie kochalimy się
ale te uczucia teraz odżywajš, dzięki tobie.
Odżywajš na nowo i w głębszy sposób.
Nie miałabym nic przeciwko, nie chcę stawać pomiędzy wami.
Nie byłabym zła.
Wiem, że nie.
Tak samo jak ja, robi mi się ciepło na sercu,
gdy słyszę co wieczór wasz namiętny taniec ciał.
Słyszę was i jestem szczęliwa.
/Czy Cristinie nie przeszkadzało to,
/że Maria Elena i Juan Antonio pewnego popołudnia uprawiali seks?
/Dała im wprawdzie swoje błogosłwieństwo, /lecz póniej miała mieszane uczucia.
/Nie była tak wyzwolona jak zawsze mylała.
/A sama myl o tym, że uprawiajš se sobš seks /wywoływała u niej napięcie.
/Potem, z biegiem zdarzeniem rozluniła się /i uwolniła się od tych myli.
/Była dumna ze swojej tolerancji.
Na poczštku bardzo mi to przeszkadzało, ale zaczęłam o tym rozmylać.
Te wszystkie stereotypy o miłoci, co wolno a czego nie,
co jest słuszne i zgodne z jedynie słusznš poprawnociš obyczajowš
i dotarło do mnie jak popieprzona jest większoć normalnych zwišzków.
Dzielisz się mężczyznš, tak jak to robiš żony u Mormonów.
Wiem, że to brzmi dziwnie, ale wszyscy jestemy zaanagażowani w jakie zwišzki.
Wszyscy czego potrzebujemy.
Gdyby wszyscy tak robili, społeczeństwo by się rozpadło.
Nie wchodmy na grunt imperatywów i kategorycznych osšdów. Skoro u niej to się sprawdza.
Maria Elena uważa, że jest w życiu jest wiele prawd, nie tylko jedna.
No nie wiem, kochanie, mogłaby tak żyć?
- Nigdy nie miałam takiej jak Christina... - Czego?
- Braku kręgosłupa moralnego? - To jest akurat bardzo poukładane.
- Nigdy nie miałam takiej odwagi. - Odwagi?
Natępny jej krok to seks z Mariš Elenš a potem,
gloryfikacja tego zajcia do rangi wyższego kulturowo, alternatywnego stylu bycia.
- Ale ja już byłam z niš w łóżku. - Nie...
- Tak. - Kiedy?
Juan Antonio i Maria Elena zrobili dla mnie ciemnię.
Oboje zachęcali mnie do robienia zdjęć, robię się w tym coraz lepsza
Wierzcie mi, staję się coraz pewniejsza swoich sił.
Jestemy w tej ciemni, pracowałam nad swoimi zdjęciami.
Nigdy bym się tym nie zajęła, gdyby nie jej inspiracja.
To się stało bardzo naturalnie.
- Nie była zdenerwowana? - Nie.
Było bardzo czule i delikatnie.
- Podobało ci się? - Tak.
- To było jednorazowe? - Tak.
To się po prostu stało, nie planuję robić tego regularnie.
- Ale skoro ci się podobało... - Wtedy mi się podobało.
Powiedziała o tym Juanowi Antonio?
Oczywicie, nie było się z czym kryć.
Okreliłaby się mianem biseksualistki?
Nie widzę potrzeby szufladkowania wszystkiego, jestem po prostu sobš.
A po tym wydarzeniu spałam również z Juanem Antonio.
To niezwykła historia.
Tak, niezwykła historia.
Posłuchaj, nie stawiam się tu w roli sędziego.
O czym mylisz?
No nie wiem.
O tym jak szybko mija czas, lato już prawie się skończyło.
Wkrótce wyjeżdżamy.
A ja mylałem, że cišgle rozpamiętujesz opowieć przyjaciółki
o jej mrocznym pożšdaniu.
A skoro już mowa o ciemni...
/Przez kolejne tygodnie Cristina /nabierała pewnoci w sztuce fotografii.
/Juan Antonio z Mariš Elenš podsuwali jej pomysły /i wspierali jš w chwilach zwštpienia.
/Dzięki ich wsparciu, fotografia / stawała się największš pasjš jej życia.
/Do tego czasu ona, / Juan Antonio i Maria Elena byli kochankami.
/Wszystko było idealnie wyważone i dostrojone.
/Maria Elena była spokojna i zrelaksowana.
/Juan Antonio przechodził włanie / bardzo płodny okres w karierze malarskiej.
/Jedynie Cristina, /gdy ostatnie dni lata dobiegały końca,
/zaczynała dowiadczać czego znajomego,
/rosnšcego niepokoju, /którego się lękała a który znała zbyt dobrze.
/Nagle rozum zaczšł brać górę nad uczuciami.
/Myli i pytania na temat życia i miłoci.
/Niezależnie jak mocno starała się je od siebie odepchnšć, /nie mogła się ich pozbyć.
/W końcu zebrała się do podjęcia decyzji.
/Pewnego wieczoru, po kolacji ogłosiła co, / co zaskoczyło wszystkich.
/Nie chcę żyć jak moi rodzice, /nie chcę żyć tak jak żyłam wczeniej.
/Wiem że, nie mogę żyć w ten sposób przez cały czas.
Mówiłam ci, że tak będzie.
Już dobrze.
- Czego ty chcesz Cristina? - Czego innego.
Czego?
Nie wiem, ale nie tego.
Cristina, to nie jest odpowied.
Nie rozumiesz, dostała już to czego chciała.
Chce czego innego, to jej nie wystarcza.
To jaka choroba, zawsze będzie jej mało.
Nie denerwuj się, proszę.
Możesz mówić po angielsku, ja cię nie rozumiem.
Tej dziewczyny nic nigdy nie zadowoli.
Mów po angielsku, żeby nas zrozumiała.
Wiedziałam, że nas wykorzysta. Wiedziałam. I to zrobiła.
Wiedziałam!
Dosyć. Mów po angielsku, żeby nas zrozumiała.
Już wystarczy.
Chroniczne niespełnienie, jeste wiecznie niezadowolona.
To poważna choroba.
Nie o to chodzi, Maria Elena. Nie o to.
Po prostu... Spójrz na mnie.
- Wiesz jak bardzo cię kochamy? - Ja was też kocham.
Nie, wcale nie.
Kocham, a to nie ma z tym nic wspólnego.
Ty zepsuta gówniaro. Zepsuta gówniaro.
Proszę...
Wiedziałam, wiedziałam!
Zamknij się teraz, proszę.
Zamknij się. Chodzi o to, że ona nie spotkała jeszcze odpowiedniej osoby.
Kiedy takš znajdzie-nie ciebie, nie mnie-
jej problem z brakiem spełnienia i szczęcia zniknie.
Nie w tym rzecz.
Gdzie pójdziesz?
Muszę stšd wyjechać na kilka tygodni.
Muszę oczycić myli.
To tylko mój problem, to was nie dotyczy.
Podejd tu.
Bšdmy...
wdzięczni za wszystkie chwile spędzone razem
i wspominajmy się z szacunkiem,
miłociš i sentymentem.
/Cristina o wszystkim opowiedziała Vicky.
/Oznajmiła, że wyjeżdża do Francji na parę tygodni, /żeby wszystko przemyleć.
/Wróci po niš i wyjadš do Nowego Jorku razem.
Była z Juanem Antonio w tym czasie?
Nic nie zrobię, zapomnij o tym, musiałam komu o tym powiedzieć,
stalimy się sobie bliscy.
- Dlaczego nic z tym nie zrobisz? - Teraz?
Mam zerwać z Dougiem? To słodki facet.
Ożenił się ze mnš w dobrej wierze.
Mam go zamienić na hiszpańskiego malarza, przedstawiciela bohemy?
którego łšczy namiętny zwišzek z byłš żonš,
który pewnie nie odzwzajemnia moich uczuć, jeli w ogóle co kiedy czuł.
Kogo ja chcę oszukać?
Ale po to sš marzenia.
Na twoim miejscu nie marnowałabym czasu, cišgnęłabym to dalej
Ale co?
Kochasz go, zrób co.
Lata będš mijać a ty będziesz tego żałowała, Vicky.
Nie, co ty opowiadasz?
Nie mogę ryzykować wszystkim co mam.
Gdyby Juan Antonio się nigdy nie wydarzył,
byłabym szczęliwa z Dougiem.
- Szczęliwa? - Tak, tak jak planowałam.
Jak głupia mogę być twoim zdaniem?
Patrzšc na Douga, widzę Marka.
Moimi rękami chciałaby przepisać swój życiorys na nowo.
/Mimo protestów Vicky, Judy zawładnęły myli
/o doprowadzeniu historii z Juanem Antonio /do szczęliwego finału
/Namówiła swojš przyjaciółkę Gabriellę, /znanš postać w wiecie sztuki
/by wydała przyjęcie /i zaprosiła Vicky oraz Juana Antonio.
/W tym samym czasie, zgodnie z przewidywaniami, /pod nieobecnoć Cristiny
/zwišzek Juana Antonio i Marii Eleny /zawrócił na stare tory destrukcji.
Powięcam ci cały swój czas, rozpieszczam, niańczę twojš nerwicę i fobie.
- Moja praca na tym traci. - Nie moja wina.
Nie moja wina, że twoja praca się wali i że nie dojrzewasz.
Nie masz pojęcia, jak ciężko mi gdy widzę,
że nigdy nie zdołasz w pełni rozwinšć swojego potencjału.
Zostaw mnie w spokoju. Proszę cię, daj mi spokój.
/Tak jak to wczeniej bywało, za obopólnš zgodš,
/Maria Elena spakowała się /i wyprowadziła od Juana Antonio.
Idę sprawdzić co z jedzeniem, przynieć wam co?
Nie, dziękujemy.
Witaj.
Czeć.
Nie spodziewałem się ciebie tu spotkać.
Tak jak ja, nie sšdziłam, że lubisz przyjęcia.
Gabriella naciskała, bym przyszedł, jest mojš starš znajomš.
Słyszała oczywicie, że nie jestemy już razem z Cristinš?
Tak.
- Teraz jeste ze swojš byłš żonš? - Nie, Maria Elena też odeszła.
Na chwilę?
To zabawne, jestemy sobie z Mariš Elenš przeznaczeni
i jednoczenie nie.
To sprzecznoć sama w sobie.
Żeby to zrozumieć, potrzeba poety, na przykład mojego ojca.
Bo ja sam tego nie rozumiem.
A co z tobš? Wszystko dobrze między tobš i mężem?
Tak, jest cudowny, wspaniały.
Jestem zadowolona z obrotu rzeczy.
Dlaczego nie mogę ci uwierzyć?
Nie bšd konfrontacyjny.
Domylam się, że masz teraz pusto w łóżku i wcišż masz do mnie małš słaboć
ale przygotowujemy się do wyjazdu przed weekendem, więc...
Spotkaj się ze mnš na lunch.
Za bardzo się boję.
Co?
Co przerywa, Tom.
Przerywa.
Gdzie jeste?
Teraz już lepiej, stań w miejscu.
Słyszysz mnie teraz?
Musimy kupić ptaka Markowi i Judy.
Nie, to by było groteskowe.
Jest piękny.
Zawsze chciałem mieć ptaka, powinnimy sobie kupić jak będziemy w domu.
- Nowy ptaszek do nowego domu. - Tak?
Skłaniam się coraz bardziej ku Bedford Hills. - Co mylisz?
Pewnie, czemu nie.
Poczekaj.
- Słucham? - Spęd ze mnš jutrzejsze popołudnie.
To nie możliwe, wyjeżdżamy przed weekendem.
Za rogiem Calla Tilles i Pedraldes,
podjadę i odbiorę cię w południe.
Nie, marnujesz czas, nie mogę teraz rozmawiać.
Słuchaj, nie jestem typem faceta, który staje między mężem i żonš.
Nie jestem taki.
Ale Judy dzwoniła do mnie i powiedziała, że jeste nieszczęliwa.
Że bardziej kochasz mnie niż mężczyznę, którego polubiła.
Nie mogę teraz rozmawiać.
Naprawdę milutki.
Czeć kotku, i co mylisz?
- Kto to był? - Kto?
Kto dzwonił?
Nauczyciel hiszpańskiego.
Chce zjeć ze mnš pożegnalny lunch jutro w południe.
Dobrze się składa, zagram rano z Markiem w golfa.
Ostatnio pracuję nad tym.
- Robi wrażenie. - Tak?
Bardzo ciężko jest wyjanić komu obraz.
Nie musisz, jest fascynujšcy.
Ten akurat, powienien leżeć odwrotnie.
Bardzo mi się podoba.
- Mogę być z tobš szczera? - Tak.
Ten tutaj,
jest w nim co przerażajšcego.
Ten akurat to dzieło Marii Eleny.
To wyjania panujšcy tu chaos, niemalże erotyzm...
Boże, co ja robię?
Nie wiem na co ja liczyłam.
Minęło już sporo czasu od naszej nocy w Oviedo.
Mylałem o niej wiele razy.
Ale raczej nie mylałe o niej, gdy kochałe się z Cristinš i Mariš Elenš.
Ja cię nigdy nie okłamałem.
Mówiłem ci od poczštku, że pocišgacie mnie obie.
Nie mogę ić z tobš do łóżka, nie jestem w tym dobra.
Tamtej nocy nie była zdenerwowana.
Nie byłam wtedy mężatkš.
- Ale miała niš zostać. - To prawda, tego chciałam.
Co ja mam teraz robić? Kochać się z tobš?
a potem udawać, że nic się nie stało, czy się rozwieć?
Judy Nash powiedziała, że jeste nieszczęliwa.
Mówiła o sobie.
Może zrozumiesz swoje uczucia bardziej, gdy się pokochamy.
Albo i nie.
Nie przeczę, że mnie nie kusi.
Ale to wymagałoby wstrzšsu emocjonalnego
a z praktycznego punktu widzenia nie jeste facetem,
z którym da się zaplanować przyszłoć.
Co ty wyprawiasz?
Dosyć, dosyć.
Już dobrze.
Chcesz się zabić?
Nie chcę już żyć, nie chcę do cholery!
Uspokój się, no już.
Nie rozumiesz, nie chcę tak żyć, nie potrafię tak żyć.
Moja głowa zaraz wybuchnie.
Nie mogę już tego znieć. Nie mogę.
Oddaj mi pistolet.
Daj mi pistolet do cholery.
Posłuchaj, najdroższa.
Posłuchaj.
Chod tu, podaj mi rękę. Już dobrze.
Już dobrze kochana. Dobrze.
Mój boże, tak mi przykro.
Jestecie oboje pomyleni.
Oboje jestecie totalnie obłškani.
Jak ja to teraz wyjanię mężowi?
Nie mogłabym tak żyć, to nie moje życie.
Co ty robisz z pistoletem w moim domu?
Wcišż nie moge zrozumieć co twój nauczyciel robił z broniš.
Mówiłam ci, ma kolekcję starej broni palnej
i prezentował mi swojš ulubionš
- Powinnimy go pozwać. - A ona wtedy wystrzeliła.
- To jest cholernie nieodpowiedzialne. - Wcale nie.
- Gdy zdejmš mi bandaże, zostanie tylko zadrapanie. - A gdyby co ci się stało?
Co ty mówisz?
Kocham cię tak bardzo.
/Doug nigdy nie poznał prawdy.
/Judy znała tajemnicę i kamień spadł jej z serca,
/że Vicky nie popełniła żadnego głupstwa /lub też nie została zabita.
/Jako, że Vicky wracała do Nowego Jorku,
/plany ratowania Vicky przed jej własnym losem,
/zostały przez Judy wstrzymane na czas nieokrelony.
/Gdy Cristina wróciła z Antylli, /Vicky opowiedziała jej wszystko.
/Cristina uznała za smutne to, / iż Vicky tak pragnšc Juana Antonio,
/nie była w stanie nic zrobić.
Usunęłabym się na bok.
Wiedziałam, że czujesz co do niego, od chwili gdy go ujrzała.
Gdybym wiedziała, co się wydarzy nigdy bym do tego nie dopuciła.
To była przelotna sprawa.
To już koniec.
/Vicky wróciła do domu /na swój wspaniały lub z Dougiem
/do domu, który w końcu wybrali, /by wieć życie, które sobie wymarzyła
/przed wakacjami w Barcelonie.
/Cristina kontynuowała swoje poszukiwania.
/Nadal będšc pewnš, tego czego nie chce.